.

.

.

กาลครั้งหนึ่ง...

ในอุโมงค์อันมืดมิด มีใครคนหนึ่งอาศัยอยู่เพียงลำพัง ณ ที่แห่งนี้มาเนิ่นนาน

นานจนลืมไปแล้วว่าแสงสว่างเป็นเช่นไร

.

.

.

จนวันหนึ่ง...

มีเสียงกังวาลประหลาดดังแผ่วเบา

เขาจึงลืมตาขึ้น

และพบกับแสงสว่างสวยงาม

อย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน

.

.

.

หญิงสาวแสนสวย

ที่เปล่งแสงสว่างให้ความอบอุ่น

ยิ้มทักทายเขาอย่างเป็นมิตร

จนหัวใจเขารู้สึกพองโต

.

.

.

เพราะอยู่เพียงลำพังมานาน

เขาจึงไม่รู้จักวิธีออกเสียง พูดคุย

.

เธอจึงค่อยๆสอนเขา

และด้วยความสดใสร่างเริงนั้นเอง

เขาจึงค่อยๆคุ้นชิน

.

.

.

เมื่อคุยกันมากขึ้น

รอให้เขาปรับตัวได้

เธอจึงสัญญาว่า

วันหนึ่งจะพาเขา

ไปเห็นแแสงสว่างด้วยกัน

.

.

แม้ว่าแสงสว่างของเธอจะทำให้เขาแสบตาบ้าง

แต่เขาก็ยินดีที่จะปรือตามอง และค่อยๆปรับตัว

หวังว่าจะลืมตามองเธอได้เต็มตาได้ในสักวัน

.

.

.

จนเมื่อไหร่ไม่รู้

เขากลับพบว่า ตัวเขาอยู่ที่เดิม

แต่เธอกลับเดินต่อไปเรื่อยๆ

.

เมื่อพบว่าเสียงของเขาค่อยๆเบาลงจนเงียบ

จึงหันมามองเขา

หยุดรอ

พร้อมรอยยิ้มเสมอ

.

เขาจึงค่อยเร่งฝีเท้า

และเดินตามเธอให้ทัน

.

ร่างกายของเขาเริ่มล้า

และเริ่มแผ่รังสีความมืดด้วยความเเคยชิน

เมื่อตาฝ้าฟาง

จึงนั่งพักลง

.

เธอหันมามองอย่างเป็นห่วง

.

เขาบอกเธอให้ไปก่อน

ขอพักสักครู่...เดี๋ยวตามไป

.

.

.

เมื่อพักทิ้งระยะห่่างบ่อยเข้า

ระยะห่างของเขากับเธอยิ่งห่างไกล

.

แต่ความสว่างที่สวยงามของเธอ

ก็ยังเผื่อแผ่มาที่เขา

.

ยังคงรอที่จะเดินออกจากอุโมงค์ที่มืดมิด

ไปพบแสงสว่างที่ด้านนอก

พร้อมกัน...

.

.

.

การมองแสงสว่างของเธอจากด้านหลัง

ให้ความรู้สึกประหลาด

สบายตา...

...สวยงาม

จนเขากลัวว่า

หากเขาเข้าไปใกล้

รังสีความมืดของเขา...

อาจทำให้แสงสว่างของเธอดับวูบ

.

.

.

ด้วยความกลัวนั้นเอง

.

เขาจึงค่อยๆทิ้งระยะห่างจากเธอช้าๆ

.

จนค่อยๆห่าง มากขึ้น...มากขึ้น

.

แต่พอเธอหันมายิ้ม

ความพยายามทั้งหมดของเขาก็ลดวูบ

.

กลัวเธอเสียใจ ถ้าหากเขาไม่ยอมไปด้วยกัน

.

เขาจึงเดินเข้าไปหาเธอ

และ...

เมื่อรู้สึกเหนื่อยจนแผ่รังสีหม่น

เขาจึงถอยห่างครั้งแล้วครั้งเล่า

.

จนเขารู้สึกว่าตัวเอง

มืดมดไปกับความมืด

เขาจึงตัดสินใจปล่อยมือเธอ

ปล่อยให้เธอเดินไปเพียงลำพัง

ไปหาแสงสว่างของเธอ

.

แม้ว่าจะต้องเสียใจ

แต่เขาเชื่อว่า...

สักวันหนึ่่งเธอจะเจอผู้ที่สว่างไปพร้อมกับเธอ

ไม่ใช่ความมืดมนแบบเขา

.

.

.

 

(ST)เด็กหญิงกับต้นไม้

posted on 01 Feb 2015 23:26 by zernay directory Diary, Idea

เด็กหญิงเดินเล่นไปเรื่อยๆ ไปเจอต้นไม้ต้นหนึ่ง

สูงกว่าเธอนิดหน่อย พอให้นั่งพักพิงได้

แล้วเธอก็รดน้ำให้เป็นการตอบแทน

.

.

.

...พอหายเหนื่อย เธอก็ออกไปวิ่งเล่น

เหนื่อยก็กลับมานั่งพัก

ระหว่างที่เธอไม่อยู่ ก็มีอีกหลายๆคนแวะเวียนมาพัก

บางครั้งเธอแอบไม่พอใจ

ต้นไม้ของเธอ เธออุตส่าห์รดน้ำมาตั้งหลายปี จนสูงใหญ่

จนบางครั้งอยากจะเอาป้ายชื่อมาตอกติดไว้


ด้วยความโกรธ น้อยใจ ที่ต้นไม้ยอมแผ่กิ่งให้คนพวกนั้นด้วย

เธอจึงไม่สนใจและเดินจากไป

แต่ไม่นาน เธอก็คิดถึงมัน และกลับมาดู เพราะยังไงก็เป็นต้นไม้ที่โตมาพร้อมๆกัน

...และเธอก็เห็น เด็กหญิงอีกคนกำลังรดน้ำ ดูแลเอาใจใส่ต้นไม้อย่างดี 

ดียิ่งกว่าที่เธอทำ...

เธอรู้สึกละอายใจ ไม่กล้าต่อว่าเด็กหญิงคนนั้น และไม่กล้าไปพบต้นไม้อีก

เธอแอบร้องไห้จากไปเงียบๆ

แต่ต้นไม้ก็สังเกตุเห็น...และแผ่กิ่งบังแดดให้เธอ

ถึงแม้เด็กหญิงที่มาทีหลังจะดูแลต้นไม้ดีกว่าเธอ

...แต่มันและเธอก็เติบโตมาพร้อมๆกัน

ฝ่าพายุฝน ลม แดด กันมาก็มาก

ยังไงก็ตัดไม่ขาด

ยังไงเธอก็ทิ้งต้นไม้ต้นนี้ไม่ได้

ต้นไม้ไม่ใช่สมบัติของเธอ

เป็นแค่สิ่งที่เธอเดินผ่านมาเจอ

และยึดติดเป็นที่พักพิง

เด็กหญิงที่ผ่านมาทีหลัง

แม้จะไม่ได้ดูแลต้นไม้มาตั้งแต่ทีแรก

แต่เมื่อเธอดูแลต้นไม้มาดีมากๆ และต้นไม้ก็สมบูรณ์งอกงาม

กว่ายามที่อยู่กับเธอมาก

แค่นั้นเธอก็รู้แล้วว่าอะไรคือความสุขของเขา
...

ช่วงนี้ติดนิยาย 555
 
daemon bakery เป็นนิยาย ที่ยังไม่ตีพิมพ์ ท่านลวิตร์ คนเขียนเขาเขียนแปะ FB ไว้
 
ฮามากก นางเอกเถื่อน ถึกได้ใจสุดๆ ถึงขั้นเอากระทะตีหัวพระเอก (เลียนแบบแม่พระเอกที่จัดการกับป๋าอิตซี่ กร๊ากกก)
 
เรื่องคร่าวๆ ประมาณว่า
มอร์ รัชทายาทแดนไปศาจราชอาณาจักร(ประมาณนั้น) ชอบทำขนมเป็นชีวิตจิตใจ
แต่พวกปิศาจเขมือบของหวานไม่ได้ จึงลงมาเปิดร้านที่แดนกลาง เจอแม่นางปาชาที่เขม่นหน้าฮี
เพราะนางอยากเป็นผู้กล้า ปราบปิศาจ แต่เจอมอร์เอาขนมยัดปาก เลยร้องไห้ด้วยความอร่อย จากนั้นตามติดมอร์แต่นั้นเป็นต้นมา
 
เรื่องมันยาวมาก เริ่มจะเล่าไม่ถูก ฮ่า า  า
 
เข้าเรื่องแมลงสาบเลยแล้วกัน
ทำไมถึงต้องเป็นแมลงสาบ?
เรื่องของเรื่องคือ อิตานี่เป็นปู่ของมอร์(ลูกเสี้ยวมนุษย์) กับเฮียรีกัล (เป็นรัชทายาทแดนกลาง เป็นมนุษย์)
นิสัยชั่วช้า ฆ่าคนและปิศาเพื่อทดลอง คิดค้นทางที่จะได้พลังมาเป็นของตน 
พ่อของเฮียรีกัลเลยปราบซะ
 
แต่มันไม่ตาย ฟ้นกลับมาทำร้ายลูกหลานและมนุษย์
ปราบไปหลายครั้ง แต่ไม่ตาย แฟนคลับมอร์จึงพร้อมใจให้ฉายาแมลงสาบ
 
ส่วนพี่รีกัล บุคลิกแกแบบจิตๆ สถาปนาตัวเองเป็นกบถ ยึดงานของพ่อมาทำ แถมยังค้าอาวุธเถื่อน
คือ ตัวไม่อยากเป็นราชา แต่ไม่อยากเห็นพ่อเหนื่อย ชอบวางแผนและเขียนตำรา โน่น นี่ นั่น แบบที่ถ้าไม่ใช่เฮียแกทำไม่ได้  เป็นคนที่แบบซ่อนมีดใต้รอยยิ้ม
 
 
ตอนที่วาดนี่ เป็นตอนอิพี่แกยอมศิโรราบให้อิแมลงสาบ
แต่เชื่อเถอะ มันมีแผนแ