มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยครำพึงรำแพนรำพรรณ เอ่อ ช่างมันเถอะ
ข้าพเจ้าไม่คิดว่าวันๆนึง ข้าพเจ้าจะมีปัญหากับเรื่องการกินได้ราวกับมันเป็นปัญหาระดับชาติได้อย่าง ณ ตอนนี้
 
ข้าพเจ้าเป็นพนักงานออฟฟิศในตัวเมืองของจังหวัดแห่งหนึ่งในประเทศไทย
แบบ ทั้งชีวิตไม่คิดไม่ฝันว่า ตูต้องมาเป็นพนักงานออฟฟิศ ซึ่งสวนทางกับอาชีพโคตรบรรพบุรุษตั้งแต่สมัยที่มนุษย์เพิ่งค้นพบว่าอาหารสุกๆมีประโยชน์มากกว่าเนื้อดิบๆ ที่เอาใบไม้ปิดกระปู๋ ลากไม้ตะบองเดินออกจากถ้ำโทงๆไปตีหัวควายสักตัวแล้วนั่งยองๆฉีกเนื้อกินสดๆ กระนั้น
 
ในตัวเมืองเป็นแหล่งที่อุดมไปด้วยร้านอาหารมากมายที่แพร่กระจายเหมือนเชื้อรา มีทั้ง อร่อย พอกินได้ และเอาไปตั้งไว้หมามันยังไม่คิดจะแ-ก ฟังจากที่เขาเล่าคุณก็นึกรสชาติมันไม่ออกหรอก จนกว่าจะไปชิมด้วยตัวเอง
 
และแน่นอนว่าในตัวเมือง เป็นเขตที่ค่าครองชีพสูงกว่านอกชานเมืองที่ห่างไปไม่กี่ร้อยคูณร้อยเมตร หรือห่างกันแค่กระโดดข้ามไฟแดงนี้ไป ราคามันก็ต่างกันนักเชียว 
 
แต่ถ้าคุณจะมองว่าร้านไหนอร่อย อย่างแรกเลย มองคนในร้านก่อน ถ้าคนเยอะ แสดงกว่ากินได้ แต่มันก็ไม่เสมอไป ถ้าโชคร้าย คนพวกนั้นก็แค่เสี่ยงดวงแบบพวกเราหรือไม่ก็ลิ้นจระเข้ แต่ถ้าพยายามมองในแง่ดี เราก็มีเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกัน
 
จากการมาเป็นพนักงานออฟฟิศได้ 3 สัปดาห์ ยอมกินมาม่า 4 วัน เพราะไม่รู้ว่าวันนี้ตูจะกินอะไรดี นั่งมองหน้ากับพี่ร่วมออฟฟิศอีกคน ประมาณ ...วันนี้ตูจะดำรงชีพด้วยอะไรดีฟะ... ตอบไปว่า ไม่รู้ดิพี่ เอางี้ไหม เดินไปเรื่อยๆ เจอร้านไหนดูน่ากินก็แวะร้านนั้น... ผลมาจบตรงที่ร้านข้าวมันไก่ ที่ข้าวแม่งเปียกจนแทบจะกลายเป็นข้าวต้มมันไก่รสชาติสุดจะบรรยาย แล้วก็จัดเก็บร้านนั้นลงแบล็กลิสต์ไป
 
เดินกลับมาออฟฟิศอย่าเซงๆ แล้วคิดกันว่า พรุ่งนี้จะกินอะไรกันดี?   แค่คิดก็เลี่ยนแล้ว
 
แล้วก็ฝังตัวเองในโหมดทำงานอย่างห่อเหี่ยว
 
และพรุ่งนี้ปัญหาระดับชาติของข้าพเจ้าก็พบลงที่...มาม่า
 
 
 
 
 
Foot in mouth

Comment

Comment:

Tweet

เอาน่ะ อย่างน้อยเราก็ยังโชคดีกว่าเด็กเอธิโอเปีย
จะหวังเพิ่งรัฐบาลฝันไปเถอะ ปัญหาข้าวสารยังไม่มีปัญญาจะแก้กัน tongue

#2 By N a Y' on 2013-08-22 14:14

นี่มันปัญหาระดับชาติเลยนะ รัฐบาลควรออกมาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ หลายคนอาจจะมองว่าเรื่องเล็กแต่รู้มั้ยวันๆนึงมีคนทะเลาะกันเรื่องกินอะไรดีนี่แหละที่เยอะพอๆกับปัญหาเด็กมีเพศสัมพันธ์ในวัยเรียนเลย sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile