.

.

.

กาลครั้งหนึ่ง...

ในอุโมงค์อันมืดมิด มีใครคนหนึ่งอาศัยอยู่เพียงลำพัง ณ ที่แห่งนี้มาเนิ่นนาน

นานจนลืมไปแล้วว่าแสงสว่างเป็นเช่นไร

.

.

.

จนวันหนึ่ง...

มีเสียงกังวาลประหลาดดังแผ่วเบา

เขาจึงลืมตาขึ้น

และพบกับแสงสว่างสวยงาม

อย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน

.

.

.

หญิงสาวแสนสวย

ที่เปล่งแสงสว่างให้ความอบอุ่น

ยิ้มทักทายเขาอย่างเป็นมิตร

จนหัวใจเขารู้สึกพองโต

.

.

.

เพราะอยู่เพียงลำพังมานาน

เขาจึงไม่รู้จักวิธีออกเสียง พูดคุย

.

เธอจึงค่อยๆสอนเขา

และด้วยความสดใสร่างเริงนั้นเอง

เขาจึงค่อยๆคุ้นชิน

.

.

.

เมื่อคุยกันมากขึ้น

รอให้เขาปรับตัวได้

เธอจึงสัญญาว่า

วันหนึ่งจะพาเขา

ไปเห็นแแสงสว่างด้วยกัน

.

.

แม้ว่าแสงสว่างของเธอจะทำให้เขาแสบตาบ้าง

แต่เขาก็ยินดีที่จะปรือตามอง และค่อยๆปรับตัว

หวังว่าจะลืมตามองเธอได้เต็มตาได้ในสักวัน

.

.

.

จนเมื่อไหร่ไม่รู้

เขากลับพบว่า ตัวเขาอยู่ที่เดิม

แต่เธอกลับเดินต่อไปเรื่อยๆ

.

เมื่อพบว่าเสียงของเขาค่อยๆเบาลงจนเงียบ

จึงหันมามองเขา

หยุดรอ

พร้อมรอยยิ้มเสมอ

.

เขาจึงค่อยเร่งฝีเท้า

และเดินตามเธอให้ทัน

.

ร่างกายของเขาเริ่มล้า

และเริ่มแผ่รังสีความมืดด้วยความเเคยชิน

เมื่อตาฝ้าฟาง

จึงนั่งพักลง

.

เธอหันมามองอย่างเป็นห่วง

.

เขาบอกเธอให้ไปก่อน

ขอพักสักครู่...เดี๋ยวตามไป

.

.

.

เมื่อพักทิ้งระยะห่่างบ่อยเข้า

ระยะห่างของเขากับเธอยิ่งห่างไกล

.

แต่ความสว่างที่สวยงามของเธอ

ก็ยังเผื่อแผ่มาที่เขา

.

ยังคงรอที่จะเดินออกจากอุโมงค์ที่มืดมิด

ไปพบแสงสว่างที่ด้านนอก

พร้อมกัน...

.

.

.

การมองแสงสว่างของเธอจากด้านหลัง

ให้ความรู้สึกประหลาด

สบายตา...

...สวยงาม

จนเขากลัวว่า

หากเขาเข้าไปใกล้

รังสีความมืดของเขา...

อาจทำให้แสงสว่างของเธอดับวูบ

.

.

.

ด้วยความกลัวนั้นเอง

.

เขาจึงค่อยๆทิ้งระยะห่างจากเธอช้าๆ

.

จนค่อยๆห่าง มากขึ้น...มากขึ้น

.

แต่พอเธอหันมายิ้ม

ความพยายามทั้งหมดของเขาก็ลดวูบ

.

กลัวเธอเสียใจ ถ้าหากเขาไม่ยอมไปด้วยกัน

.

เขาจึงเดินเข้าไปหาเธอ

และ...

เมื่อรู้สึกเหนื่อยจนแผ่รังสีหม่น

เขาจึงถอยห่างครั้งแล้วครั้งเล่า

.

จนเขารู้สึกว่าตัวเอง

มืดมดไปกับความมืด

เขาจึงตัดสินใจปล่อยมือเธอ

ปล่อยให้เธอเดินไปเพียงลำพัง

ไปหาแสงสว่างของเธอ

.

แม้ว่าจะต้องเสียใจ

แต่เขาเชื่อว่า...

สักวันหนึ่่งเธอจะเจอผู้ที่สว่างไปพร้อมกับเธอ

ไม่ใช่ความมืดมนแบบเขา

.

.

.

 

Comment

Comment:

Tweet